{"id":874,"date":"2023-09-19T17:14:34","date_gmt":"2023-09-19T17:14:34","guid":{"rendered":"https:\/\/econlp.eu\/blog\/?p=874"},"modified":"2023-09-20T16:41:54","modified_gmt":"2023-09-20T16:41:54","slug":"jak-pomnazac-piekne-chwile-w-swoim-zyciu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/econlp.eu\/blog\/jak-pomnazac-piekne-chwile-w-swoim-zyciu\/","title":{"rendered":"Jak pomna\u017ca\u0107 pi\u0119kne chwile"},"content":{"rendered":"

W \u017cyciu pi\u0119kne s\u0105 tylko chwile?<\/strong><\/p>\n

„W \u017cyciu pi\u0119kne s\u0105 tylko chwile” – g\u0142osi tytu\u0142 i zarazem refren kultowego utworu zespo\u0142u „D\u017cem”. Piosenka ta sugeruje wyczekiwanie, a\u017c „pi\u0119kna chwila” si\u0119 pojawi, a wtedy trzeba po\u015bpiesznie si\u0119 ni\u0105 cieszy\u0107, bo zaraz przeminie i nie wiadomo, kiedy pojawi si\u0119 nast\u0119pna. Takie nastawienie jest w istocie przesycone melancholi\u0105 i nostalgi\u0105, wr\u0119cz cierpieniem wynikaj\u0105cym z ulotno\u015bci tego, co dobre i radosne.<\/p>\n

W utworze tym jest te\u017c ukryte dodatkowe za\u0142o\u017cenie, \u017ce skoro „pi\u0119kne s\u0105 tylko chwile”, to poza nimi \u017cycie takie nie jest. Trzeba wi\u0119c jako\u015b si\u0119 „przem\u0119czy\u0107”, a\u017c doczekamy do kolejnego lepszego momentu. To bardzo pesymistyczna wizja ludzkiej egzystencji. Na jeszcze dalszym, ale jak najbardziej istotnym planie, pojawia si\u0119 pytanie: „Czy warto \u017cy\u0107 dla tych nielicznych, ulotnych chwil?”. Bior\u0105c pod uwag\u0119 dramatyczne losy i przedwczesn\u0105 \u015bmier\u0107 z przedawkowania Ryszarda Riedla, lidera zespo\u0142u, oraz wielu mimowolnych wyznawc\u00f3w zawartej w tytule utworu maksymy, odpowied\u017a jakiej sobie udzielali wydaje si\u0119 oczywista.<\/p>\n

Sp\u00f3jrzmy prawdzie w oczy – m\u00f3g\u0142by kto\u015b powiedzie\u0107 – czy\u017c „pi\u0119kne chwile” nie s\u0105 przemijaj\u0105ce i ulotne? S\u0105. Czy zdarzaj\u0105 si\u0119 tylko co pewien czas pomi\u0119dzy okresami wysi\u0142ku, znoju, pokonywania trudno\u015bci, radzenia sobie z codzienn\u0105 monotoni\u0105 i „szarzyzn\u0105”? Tak. Czy jest ich stosunkowo niewiele w por\u00f3wnaniu z har\u00f3wk\u0105 w pracy, obowi\u0105zkami, zadaniami, koniecznymi lecz nundymi dzia\u0142aniami? Nie spos\u00f3b zaprzeczy\u0107. Czy mo\u017cna czu\u0107 si\u0119 zm\u0119czonym takim \u017cyciem i wyczekiwaniem, a\u017c „co\u015b” je przyjemnie urozmaici? To chyba oczywiste. Czy zatem nie jest zrozumia\u0142e zw\u0105tpienie w sens tego wszystkiego? Niestety tak. Trudno si\u0119 z tymi wnioskami nie zgodzi\u0107. Pod jednym wszak\u017ce warunkiem – \u017ce przyjmiemy ramy odniesienia, jakie narzuca cytowany utw\u00f3r, wraz ze wszystkimi z g\u00f3ry przyj\u0119tymi za\u0142o\u017ceniami, ukrytymi w zakamarkach tych ram.<\/p>\n

Nie od dzi\u015b wiadomo, \u017ce pr\u00f3by zatrzymania umykaj\u0105cych chwil prowadz\u0105 tylko do frustracji, zniech\u0119cenia i jeszcze wi\u0119kszego cierpienia. Przeci\u0105ganie mi\u0142ego spotkania, dok\u0142adki ulubionej potrawy, zakup nowego gad\u017cetu, kolejna impreza itp. na niewiele si\u0119 zdadz\u0105. Wyd\u0142u\u017canie na si\u0142\u0119 przyjemnych chwil sprawia, \u017ce s\u0105 coraz mniej przyjemne, potrzeba coraz silniejszych ich „dawek”, a i one w ko\u0144cu przemijaj\u0105. Zatem co mo\u017cemy zrobi\u0107? Jak sobie pom\u00f3c wobec nietrwa\u0142o\u015bci tego, co chcieliby\u015bmy zatrzyma\u0107 je\u015bli nie na zawsze, to przynajmniej na znacznie d\u0142u\u017cej?<\/p>\n

Zarz\u0105dzanie swoimi wspomnieniami<\/strong><\/p>\n

Wyborn\u0105 odpowiedzi\u0105 \u00a0na te pytania jest ksi\u0105\u017cka du\u0144skiego autora, Meika Wikinga:<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Jest ona zach\u0119t\u0105 do tego, \u017ceby nie czeka\u0107 biernie, a\u017c „pi\u0119kna chwila” sama si\u0119 wydarzy, lecz by aktywnie j\u0105 tworzy\u0107. Wyja\u015bnia r\u00f3wnie\u017c, jak konkretnie to robi\u0107. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce proponowane przez Wikinga proste metody s\u0105 wspania\u0142ym uzupe\u0142nieniem\u00a0 systemu „nasycania si\u0119 dobrem” autorstwa Ricka Hansona. Wi\u0119cej o narz\u0119dziach stosowanych przez Hansona znajduje si\u0119 w moich wcze\u015bniejszych wpisach: https:\/\/econlp.eu\/blog\/nlp-a-psycho-neurologia\/ , \u00a0https:\/\/econlp.eu\/blog\/neuroplastycznosc-sterowana\/.<\/p>\n

Hanson skupia si\u0119 na roli systematycznego odtwarzania pozytywnych stan\u00f3w i do\u015bwiadcze\u0144 tak, aby si\u0119 ono zautomatyzowa\u0142o i sta\u0142o si\u0119 niejako funkcj\u0105 „domy\u015bln\u0105” naszego m\u00f3zgu. Natomiast Wiking uczy jak gromadzi\u0107, pomna\u017ca\u0107, wzmacnia\u0107, pog\u0142\u0119bia\u0107 i utrwala\u0107 pozytywne do\u015bwiadczenia zar\u00f3wno te, w kt\u00f3rych uczestniczymy aktualnie, jak te\u017c posiadane wspomnienia. W ten spos\u00f3b skarbiec wewn\u0119trznych zasob\u00f3w staje si\u0119 coraz wi\u0119kszy i coraz bardziej zr\u00f3\u017cnicowany. Cho\u0107 autor nie odwo\u0142uje si\u0119 bezpo\u015brednio do NLP, to obficie korzysta z jego praktycznej wiedzy. Podkre\u015bla rol\u0119 anga\u017cowania wszystkich zmys\u0142\u00f3w, aby wspomnienie sta\u0142o si\u0119 mo\u017cliwie najbardziej „\u017cywe” i porywaj\u0105ce. W tym samym celu m\u00f3wi o „podkr\u0119caniu emocji”, o nadawaniu szczeg\u00f3lnego i pozytywnego znaczenia wydarzeniom\u00a0 (w NLP nazywa si\u0119 to „ramowaniem” i „prze-ramowaniem”), zach\u0119ca do tworzenia i opowiadania historyjek na temat przyjemnych sytuacji i dozna\u0144, dzi\u0119ki czemu \u0142atwiej utrwalaj\u0105 si\u0119 one zar\u00f3wno w pami\u0119ci jawnej, jak i ukrytej (nie\u015bwiadomej). Pisze tak\u017ce o outsourcingu pami\u0119ci, czyli wspieraniu jej fotografiami, nagraniami audio i wideo, wszelkiego rodzaju pami\u0105tkami itp. Czyli – stosuj\u0105c terminologi\u0119 NLP – zr\u00f3\u017cnicowanymi formami zakotwicze\u0144, pozwalaj\u0105cych szybko i \u0142atwo przywo\u0142ywa\u0107 pozytywne \u00a0skojarzenia powi\u0105zane z danym miejscem i czasem.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Meik Wiking, dyrektor Instytutu Bada\u0144 nad Szcz\u0119\u015bciem w Kopenhadze<\/p>\n

Okresy wakacji, urlop\u00f3w, ferii i im podobnych to jedne z najbardziej sprzyjaj\u0105cych okazji do gromadzenia pozytywnych do\u015bwiadcze\u0144 i powi\u0119kszania w ten spos\u00f3b swoich zasob\u00f3w wewn\u0119trznych. Nawet w\u00f3wczas, kiedy one ju\u017c si\u0119 zako\u0144cz\u0105, ale wspomnienia pozostaj\u0105 jeszcze \u015bwie\u017ce. Istotn\u0105 rol\u0119 odgrywaj\u0105 w tym odpowiednie zaanga\u017cowanie i ukierunkowanie naszej uwagi i pami\u0119ci. Dla wielu os\u00f3b czas urlopu wydaje si\u0119 by\u0107 dodatkowym \u017ar\u00f3d\u0142em stresu, bior\u0105c pod uwag\u0119 wysi\u0142ek organizacyjny zwi\u0105zany z wyjazdem, z powrotem, kaprysy pogody, utrudnienia komunikacyjne i inne nieprzewidziane przeszkody. Mimo to, czas wolny od pracy czy nauki sprzyja kontaktom z przyrod\u0105, spotkaniom towarzyskim, zwiedzaniu lub po prostu odpoczynkowi od aktywno\u015bci zawodowej, zajmowaniu si\u0119 swoim hobby i relaksowi. Aby jak najlepiej spo\u017cytkowa\u0107 go dla powi\u0119kszania swojego wewn\u0119trznego skarbca zasob\u00f3w, potrzebujemy odpowiedniej wiedzy i wypr\u00f3bowanych, prostych metod, kt\u00f3rych Wiking dostarcza w swojej ksi\u0105\u017cce.<\/p>\n

Wspomnienia z tera\u017aniejszo\u015bci<\/strong><\/p>\n

Pod\u0105\u017caj\u0105c za jego instrukcjami \u0142\u0105czymy przyjemne z po\u017cytecznym, poniewa\u017c przy okazji \u0107wiczymy swoj\u0105 pami\u0119\u0107 i umiej\u0119tno\u015bci bardziej wydajnego uczenia si\u0119 ze swoich do\u015bwiadcze\u0144. Co wi\u0119cej, cho\u0107 tytu\u0142 ksi\u0105\u017cki odnosi si\u0119 do pami\u0119ci i wspomnie\u0144, to stosuj\u0105c opisane w niej metody, paradoksalnie i nieoczekiwanie, \u0107wiczymy uwa\u017cno\u015b\u0107 oraz umiej\u0119tno\u015b\u0107 cieszenia si\u0119 tym, co „tu i teraz”. Dzieje si\u0119 tak dlatego, \u017ce piel\u0119gnowanie i wzbogacanie wspomnie\u0144 wymaga zatrzymania si\u0119 i \u015bwiadomego prze\u017cywania swoich pozytywnych do\u015bwiadcze\u0144. To przy okazji pomaga bardziej si\u0119 nimi delektowa\u0107, a w konsekwencji rozwija\u0107 zdolno\u015b\u0107 kontemplacyjnego uczestniczenia w chwili bie\u017c\u0105cej. Przecie\u017c nawet gdy przywo\u0142ujemy w pami\u0119ci jakie\u015b wspomnienie, to o\u017cywiamy si\u0119 w sobie w\u0142a\u015bnie tu i teraz, a nasz psychofizyczny organizm widzi, s\u0142yszy i czuje si\u0119 wtedy tak samo lub co najmniej podobnie, jakby to dzia\u0142o si\u0119 obecnie. Maria Konopnicka zach\u0119ca\u0142a:<\/p>\n

\u017byj – nie w chwili co ulata,<\/b><\/em><\/p>\n

Ani w minionej godzinie,<\/b><\/em><\/p>\n

Ani w tej, kt\u00f3ra przyjdzie i znowu przeminie,<\/b><\/em><\/p>\n

Lecz w niesko\u0144czonym Dzi\u015b \u015bwiata.<\/b><\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

Ze „Sztuki tworzenia wspomnie\u0144” wynika wiele wa\u017cnych wniosk\u00f3w i mo\u017cliwo\u015bci, kt\u00f3re s\u0105 zupe\u0142nie niewidoczne z perspektywy piosenki „D\u017cemu”. Oto kilka najistotniejszych:<\/p>\n